چشمانم را می بندم تا شاید لحظه ای غم را نبینم اما غم را بند بند وجودم لمس می کنم غم روزی با من بیگانه بود اما حالا مهره ی اصلی زندگیم محسوب می شود اشک به چشمانم می نشیند قلبم می لزرد وخاطرت برایم یاد اوری می شود.

من وپروانه از وقتی خود را شناختیم در کنار یکدیگر بودیم و من هر صبح به شوق دیدن او چشمانم را بروی جهان می گشودم پروانه خود را در لحظه لحظه زندگی من جای داده بود ما باهم به مدرسه می رفتیم با هم درس می خواندیم از پیشرفت یکدیگر خشنود می شدیم واگر مشکلی برای ما پیش می امد در اغوش یکدیگر اشک میریختیم با بند بند وجودمون یکدیگر را حس می کردیم دنیای من در پروانه خلاصه می شد او یک فزشته پاک ومهربان بود او سنبل عشق ومهربانی بود که اطرافیانش او را در حد پرتسش دوست داشتند الگو خود قرار می دادندومن در کنار او زیباترین لحظات عمر خود را سپری می کردم و چه مهربان پروانه دست مرا در دست می گرفت و در گوشم خاطرا تمان را زمزمه می کرد گاهی با صدای بلند می خندید وگاهی ارام می گریست اه دلم برای صدای پرمهرش چشمان مهربانش و لبخند لبانش تنگ است چقدر بی او تنهایم اه که چقدر سخت است بی او زندگی کردن نفس کشیدن خندیدن وحتی گریه کردن پروانه همیشه تسکینی برای غم های من بود اما حال بزرگترین غم زندگیم مربوط به اوست . پروانه مدتی بود حال خوشی نداشت و تک تک ما نگران حال او بودیم وبی تاب بودیم تا نتیجه ازمایش او را ببینیم روزی که قرار بود جواب ازمایش پروانه بیاید او به مدرسه نیامد من نگران حال او شده بودم و هنگامی که زنگ خانه به صدا در امد سریعا به در خانه ی انها رفتم اما کسی خانه ی انها نبود درمانده به خانه ی خودمان رفتم به امید انکه مادرم خبری داشته باشد به خانه که رسیدم با چشمان نمناک مادرم روبرو شدم پاهایم توان ایستادن را از دست داد ارام به روی زمین نشستم گریستم مادرم در حالیکه اشک می ریخت گفت متاسفم بیماری ناعلاج در وجود دوستت خانه کرده است ناگهان قلبم از غم واندوه فشرده شد کاش گوشهایی ناشنوا داشتم این حرف را نمی شنیدم کاش چشمهایی نابینا داشتم این روزها را نمی دیدم کاش این اتفاق یک کابوس بود که روزی اتمام می یافت مادرم دست مرا در دست می گیرد اماده شوبه بیمارستان برویم ومن نفهمیدم خود را چگونه به بیمارستان رساندم .

مادر پروانه دوباره به من یاداوری می کند که مبادا در مورد بیماریش با او سخنی بگویم و مرا راهی اتاقش می کند به پیش او می روم با لبخند لبهایش مرا به سوی خود می خواند همه ی توان خود را جمع می کنم به او سلام میکنم او دست مرا در دست می گیرد می بوید می بوسد ارام به شانه ام می زند امروز که نبودم خوش گذشت بغض خود را فرو میدهم نه من بی او نمی توانم زندگی کنم ندیدن او مساوی است با مرگ ارمانهایم سرم را به طرف خودش می چرخاند تو داری اشک میریزی چه مشکلی برایت پیش امده به من بگو به من اعتماد کن کاش میشد دوباره راز دل را با تو در میان بگذارم کاش می شد دوباره تو حلالی برای مشکلاتم باشی عصبانی بر سرم فریاد می کشد به من بگو چه مشکلی برایت پیش امده من طاقت اشک های تو را ندارم در اغوشش می کشم امروز که نبودی هر ثانیه بی تو یک سال برایم گذشت با تعجب مرا نگاه می کند باورم نمی شود تودر این حد به من وابسته باشی خنده شیطنت امیزی می کند پس باید حالا حالا ها تنها باشی چون من تا خوب شدن بیماریم باید اینجا بمونم به دستانش بوسه میزنم فرشته زندگی من عشق بی پایان من خیلی دوستت دارم چشمانش را یه چشمانم می دوزد من هم تو را دوست دارم خودت که این را میدانی دیگر طاقت پنهان کردن اشک هایم را ندارم او را از خود جدا می کنم پروانه من باید بروم نگران مرا تماشا می کند به این زودی ارام زمزمه می کنم به زودی به کنارت می ایم سریعا اتاق را ترک می کنم ساعتها در اغوش مادر پروانه گریه می کنم من تحمل این غم را ندارم مادر پروانه انروز به من گفت که غده ای بدخیم در سر پروانه است و او مدت کوتاهی پیش ما نخواهد بود انروز در خودش شکستم باور نداشتم چشمهای او به روی من بسته شود باور نداشتم دیگر دستان پرمهر او را در دست نخواهم نگرفت اخه مگه می شد بی او چشم به روی زیبایی ها گشود زشتی ها را پس زد پروردگارم به دادم برس تنها عشق زندگیم را از من نگیر بگذار باز هم با تپش قلب او به ارامش برسم بگذار دوباره خوشبختی را لمس کنم تنها لحظه ای از صمیم قلب بخندم با غم بیگانه باشم .

تک تک ما چشمانم را به دکتر دوخته ایم ومنتظریم او با سخنانش اینده ما رقم بزند و دکتر پس از کلی مقدمه چینی به ما پیشنهاد می دهد پروانه را از بیماریش مطلع کنیم تا او روزهای اخر خود را به هر نحوی که دوست دارد سپری کندخانواده پروانه نمی دانستند چطور این خبر را به او بدهند و بلاخره به اجبار مادر پروانه با نگرانی و چشمانی اشک بار خبر مرگ او در اینده ای نزدیک را زمزمه می کندانروز من غم عظیم چشمان پروانه را با تمام وجود لمس کردم مرگ ارمانهایش را دیدم نا امیدی را در اعماق وجودش حس کردم اه که چقدران روز تلخ بود چقدر تلخ بودامید زندگیت از زندگی ناامید شود تک پروانه قلبت در قفسی گرفتار شود . انروز به درخواست خود پروانه او را به خانه شان انتقال دادیم.پروانه در ابتدا حال خوشایندی نداشت وراضی به دیدار هیچ کدام از ما نبود اما پس از چند روز بیماریش را باور کرد و از خانواده اش در خواست کرد سفری ترتیب دهند تا چند روز به شمال سفر کنیم .

با هم بروی شنهای خیس قدم میزنیم پروانه خم می شود با شنها بازی می کند سپس از جایش بر می خیزد به سمت دریا خیز برمیدارد فریاد می زند ای دریا امده ام تا با تو وداع کنم خاطرات فروانی در کنار تو دارم امده ام تا همه را دفن کنم و بروم صدای گریه اش در فضا می پیچد دریا سرنوشت بی رحم مرا از خاطراتم جدا کرد ای دریا عشقم را به تو می سپارم از او مراقبت کن اجازه نده سرنوشت گل وجود او را نیز پر پر کند خود را در اغوش پروانه می اندازم ومی گریم پروانه ارام زمزمه می کند فکرمی کردم تا اخر دنیا در کنار تو خواهم بود هیچگاه تنهایت نمی گذارم اما بایدیروم و این جدایی یک جدایی اجباری است وحالا که من نیستم دوست دارم تو خوشبخت شوی تو بروی سهم مرا نیز از دنیا بگیری ارام گریه می کنم مگر می شود بی تو خوشبخت شد دستش را به سمتم دراز می کند بهانه نیار ارام زمزمه می کنم باشه قول میدهم بوسه ای از گونه ام میگیرد هرگز قولی که به من دادی را به دست فراموشی نسپر

پروانه 3 روز است که در اغما است و امروز قرار است اعضای بدن این فرشته مهربان به انسان های دیگر قدرتی برای زندگی کردن ببخشد و من امروز برای اخرین باربه بالین او رفتم از خاطراتمان گفتم از روزهای با هم بودن از اولین باری که عاشق شد از لحظاتی گفتم که مادر کنار هم خوشبخترین ادم های روز کره ی خاکی بودیم ودر اخر به چهره ی مهربان او نگاه کردم به او گفتم که او باعثی شده است تامادری از صمیم قلب بخندد پدری دستانش را به سوی اسمان بلند کند شکر خدا گوید یا کودکی کوچک امیدی دوباره برای دیدن مادرش پیدا کند گریه هایش پایان یابد و با دیدن مادرش ارامش یابد.و من امروز برای اولین بار بی او احساس شادی کردم وقتی لبخندهای بر لب رادیدم سپس صورت او را برای اخرین بار بوسیدم واتاق را ترک کردم

سالها از ان ماجرا می گذرد و من با پسری که قلب پروانه در سینه اش می تپد پیمان ازدواج بسته ام و نام دخترم را پروانه گذاشته ام تا یاد پروانه ی زندگیم همیشه در ذهن من وهمسرم جاوید بماند من وهمسرم خانواده ی پروانه وتمامی کسانی که اعضای بدن پروانه به انها جانی تازه بخشید هر پنج شنبه شاخ گلی راهی مزار ان فرشته می کنیم ومن هر پنج شنبه به او یاداوری میکنم اگر او قلبش را به من تقدیم می کرد تا من با شنیدن ضربان قلبش به ارامش برسم نمیدانم بی او چه بر سرم می امد